تو زندگی یکنواخت و یکسان امروزی ما همیشه تغییر میتونه چیز خوبی باشه . هیچ وقت یکنواختی رو دوست نداشتم و ندارم . شاید یکی از دلایلی که همیشه از کار کردن تو داروخونه احساس رضایت نمیکردم همین یکنواختی اون بوده . این که همیشه باید یک جا بشینی (سکون مطلق) و روی داروها دستورهای مشابه و همیشگی دکترهای دور و برت رو بزنی که گاهی اوقات چه درست و چه غلط ۱۸۰ درجه با اون چیزهایی که تئوری خوندی مغایرت داره ،تازه باید حرفی هم نزنی و همون دستور رو به بیمار منتقل کنی . دقیقا میشه گفت داروساز های ما تو داروخانه نقش پرینتر رو دارن که هرچی بهشون دستور بدی عینا پرینت میکنن رو داروها . در حالیکه داروساز باید پروسسور (منظورم همون پردازشگره) باشه ، اطلاعاتی که بهش میرسه رو پردازش کنه و اصلاح شده اون رو به بیمار منتقل کنه . دریغ ....
از موضوع دور نشم . این اخلاق تغییر طلبی رو که دارم تو این وبلاگ هم اثرش رو گذاشته . به هر حال به خوبی خودتون ببخشید . اوایل که وبلاگ رو راه انداختم . تیر ماه سال ۸۴ ، یک حس آرمان گرایانه داشتم که بتونم تمام بچه های ۷۸ رو کنار هم نگه دارم . لااقل در فضای مجازی وب که فاصله و مکان معنا نداره و به عبارت بهتر بُعد مکان در آن کاملا حذف شده ( شاید روزی برسه که انسان بتونه بعد زمان رو هم حذف کنه . خدا میدونه . شاید ...) ولی بعد از مدتی که حمایت سرسخت بچه های ۷۸ رو دیدم !!!! حسابی خورد تو ذوقم . محتوی وبلاگ رو به ارائه مطالب علمی تغییر دادم . بعد دیدم که تو این زمینه هم هستند افرادیکه به خوبی حق مطلب رو ادا کنن . شروع کردم به تغییر لحن گفتارم به طنز گونه نوشتن و کنایه زدن . چند روز قبل یک وبلاگ دیدم که صاحب وبلاگ خاطرات روزانه خودش رو می نوشت. تا بعدا براش باقی بمونه . ایده جالبی بود . دفتر خاطرات اینترنتی. خوشم آمد و تصمیم گرفتم تغییر بعدی وبلاگ رو این طور قرار بدم . این ۳ -۴ تا پست اخیر رو که خونده باشید از این ایده منشاء گرفته . خاطراتم را در مکانی می نویسم که در واقع به نوعی بُعد مکان رو بی معنی کرده . یک پارادوکس دوست داشتنی !! می نویسم تا هم برای خودم بماند و هم شما در خواندن آنها همراهی ام کنید .
