نمیدونم ضرب المثل یک بام و دو هوا رو شنیدید یا نه؟
میگویند در زمان قدیم که خونه هاشون مثل الان هشتاد طبقه نبود و اکثر مردم شبهای تابستون روی پشت بام خونه خودشون میخوابیدن زنی به همراه دختر و پسرش و طفلک عروس خانواده روی پشت بام خوابیده بودن . نیمه شب مادر بیدار میشه و به دخترش میگه که عزیزم پتو رو بکش رو خودت هوا سرد شده سرما میخوری، در همین حین نگاهی به پسرش و عروسش انداخته و پتو رو از روی سر اونها میکشه و میگه هوا به این گرمی چرا رفتید زیر پتو! به این میگن یک بام و دو هوا .
و اما اینکه به ما چه ربطی داشت:
تو کشور ما خوشبختانه بیمه های درمانی شدن حکایت یک بام و چند هوا . یکی ۱۰ درصد قیمت اقلام دارویی نسخه رو میده .یکی ۳۰ ٪ اون یکی همه قیمت رو قبول میکنه . بیمه دیگه برای اینکه مشتری هاش مریض بشن جایزده گذاشته و ... هزار تا ادا و اطفار دیگه . در این بین برخورد بیماران هم که دارای این بیمه ها هستن هم جالبه .
بیماران بیمه های خدمات درمانی و تامین اجتماعی که بنده خدا ها (مثل خود ما) میان دارو رو میگیرن و پول رو بدون چون و چرا میدن و میرن.
بیمارن بیمه ارتش هم بچه های خوبی هستن . مخصوصا سربازها که کلی باحالن و کلی باهاشون گرم میگیریم.
ولی ، امان از نفتی ها و بانکی ها :
پا که توی داروخونه میذارن انگار در املاک اجدادی قدم گذاشتن و ما هم بنده های حلقه به گوش اونها هستیم . چرا این رو ندارید . چرا اینجوری ؟ چرا اونجوری ؟ و هزار تا چرا ی دیگه .(البته همشون هم اینطوری نیستن) پول که اصلا نمیدن، بماند ، اگه هم بهشون بگی برو رسید داروهات رو از صندوق بگیر ، در بعضی موارد میخواهن از پشت پیش خون بکشنت بیرون و رسیدت کنن. مگه ما باید پول هم بدیم ( نه عزیزم شما فقط باید پول بگیرید . آحه اینجوری عادتتون دادن ) بعد میگی نه آقا جان پول نمیدی ، رسید داروهات رو میگیری تا من داروهات رو چک کنم .
چند روز پیش یکی از همین بیمارن که نمیدونم مال کدوم بانک بود ( شما باور کنید که من نمیدونم ، چون خودم مجبورم، باور کردم) بهش گفتم رسید دارهات رو از صندوق بگیر . رفت و دیدم داره داد و بیداد میکنه (البته با لحنی ملایم )
گفتم چه خبره ؟
گفت باید ۱۵۰ تومان پول بدم ؟
۱۵۰ هزار تومن که نیست پدر جان ۱۵۰ تک تومنی است .
برای چی؟
پزشکت یادش رفته تو نسخه سرنگ بنویسه برای اونه .
نه . همه داروخونه ها مجانی میدن . شما ها گرون فروشید و....
من هم که دیدم حال و حوصله ندارم روزم رو با این یارو خراب کنم گفتم نمیخواد . شما رو میذاریم جزء بیمارن بی بضاعت که پول دارو ندارن بدن . این ۱۵۰ تومن هم خودمون میدیم . بیمار هم با قدی افراشته به نشانه پیروزی بر سر پرداخت نکردن مبلغ هنگفت ۱۵۰۰ ریال با غرور مثال نزدنی داروخانه رو ترک کرد.
گفتم که، مشکل اینها نیست که عادت ندارن پول بدن . عادتشون دادن به پول ندادن و مبالغ کلان گرفتن .
از این به بعد تمام حسابهای بانکی اینجانب مسدود خواهد شد. شرکت نفت هم سوبسید بنزین بنده رو که قراره دولت هدفمند کنه و بهم بده بلوکه میکنه . والا چون از اول هم معلوم نبود ما در کدوم دهک سوبسیدی قرار میگیریم، بنابراین خیالمان از قطع بودن سوبسید بنزین راحت بود و این چنین تلافی آن را بر سر بیماران شرکت نفت درآوردیم .
آخییییییش
گفتم: آخه میگن دومی بهتره . 
( با این مطالبی که نوشتم فکر کنم خونم حلال شد ) . نمیخواستم بحث به اینجا بکشه ولی فیلم قشنگی بود. اگه وقت داشتید اون رو ببینید . چند روز پیش تو یک سمینار بازآموزی در مورد روانشناسی محیط کار صحبت شد . مدرس گرامی در یک کارخانه مشغول فعالیت و تحقیق بود . صحبت از این شد که ما به کارگران خودمون روش صحیح پول خرج کردن رو یاد ندادیم . ایشون ادامه داد: به عنوان مثال ما در کارخانه خودمان در یک مقطع زمانی حقوق کارگزان رو افرایش دادیم . ابتدا اونها وسایل زندگی شون رو عوض کردن و نو گرفتن ولی بعد از مدتی شروع کردن به زن دوم گرفتن . ( خوب وسایل نو و جدید بانوی جدید هم میخواد ) تعداد کارگزان ۲ زنه این کارخونه از ۳ عدد در عرض چند ماه به ۴۵ نفر رسید . 
آخه یک کم معلممون تپل بود . دوست من هم فکر کرده بود که با مداد میشه باد لپ خانم معلم رو خالی کرد . هنوز هم که ۲۱ سال از اون موقع میگذره این جریان برام زنده مونده . حس شیرین بعدی مربوط به پارساله که تو جاده وقتی نگه داشتیم تا از یک ماشین راهنمایی و رانندگی آدرس بپرسیم دیدم که یکی از دوستان دوران دبیرستان که چند سالی بود ندیده بودمش تو اون ماشین بود . ماه های آخر سربازیش بود . و آخرین مورد هم دیروز بود که اون یکی دوستم (امیرحسین) رو که تو دبیرستان چندین سال کنار هم می نشستیم آمد داروخونه . دیدن یک دوست قدیمی بعد از چند سال بی خبری از اون حس واقعا شیرینیه که همه ما حتما چند بار اون رو تجربه کردیم. بعد از داروخونه با یه جعبه شرینی رفتم محل کار خانمش .{ همیشه دوست داشتم تو عروسی بهترین دوستام باشم و حسابی شلوغی کنم . ( چرا حرف میذارید تو دهن آدم ، من کی گفتم برم اونجا برقصم ؟ ) ولی تا حالا این موقعیت پیش نیومده . بهترین دوستام عروسی کردن و موقعیت پیش نیومده که من تو عروسی اونها شرکت کنم. } دوستم میگفت که پسرم تا چند وقت دیگه به دنیا می آد و بهت میگه عمو مجید . ( اینقدر عمو بودن خوبه . مدام بچه های برادرت ،مخصوصا اگه دختر باشن، سرت گول میمالن و حسابی پیادت میکنن. یا اینکه مثل چند وقت پیش تمام زندگیت رو به باد میدن و بعد که میبینن گند زدن با حالتی معصومانه میگن : خوب ببخشید . اینجاست که به راحتی با ۲کلمه حرف میبینی که گوشات دراز شده و مجبوری بخندی و یک بوس از لپهای برادر زاده ات برداری و بری دسته گلی رو که آب داده جمع و جور کنی ) . تو این یک ساعتی که با هم بودیم کلی خاطرات گذشته رو مرور کردیم و به دسته گل هایی که آب داده بودیم از افقی بالاتر نگاه کردیم و لذت بردیم . مثل این یکی: 
