دکتر کیارش آرامش ( متخصص پزشکی اجتماعی و استادیار مرکز تحقیقات اخلاق و تاریخ پزشکی ) از پزشکان صاحب ذوق و قلم میباشند که من همیشه مطالب جذابی رو که در ستون اخلاق پزشکی هفته نامه سپید مینویسند با علاقه می خونم.
نوشته زیر نقل قولی از ایشان است که در ستون اخلاق پزشکی هفته نامه سپید مورخ ۲۳/۳/۸۸ به چاپ رسیده است. مطلب بسیار پر محتوایی است که شاید تلنگری باشد بر برخی از ما که یک سری تعهد ها را به فراموشی سپرده ایم. باشد که به یاد آریم .
فقط حساب دستت باشد !
در یک دشت بزرگ و بی انتها ، بازار شلوغ و پر غوغایی بر پا شده است. وسط دشت ، تپه ای است. من نفس نفس زنان دارم از تپه بالا می روم. بالای تپه معبدی است . در معبد را باز میکنم. داخل معبد متروک ، بوی کهنگی می آید. روی دیوارها شمایل هایی آویزان است که رویشان را غباری ضخیم پوشانیده است. شمایل ها را یکی یکی برمی دارم و با سر آستینم غبارشان را پاک میکنم. تصاویر چه آشنایند ! اولی دکتر شیخ است ، دومی آلبرت شوایتزر ، سومی پچ آدامز ... صدای نیایشی را از پشت سر می شنوم. برمی گردم. نوجوانی دارد نیایش میکند. حوب نگاه میکنم. خودم هستم ! خودم وقتی که نوجوان بودم ! ... حالا بیرون معبد ایستاده ام . دارم از تپه پایین می آیم.هر چه به بازار نزدیک می شوم ، همهمه بیشتر می شود.بازار عجیبی است . همه روپوش سپید بر تن دارند. همه سال های عمر خود را به صورت سکه درآورده اند و دارند خرید می کنند. بعضی ها تخصص میخرند. فروشنده وعده میدهد که اگر فلان رشته را بخرید، دیگر نانتان در روغن است. بعضی ها "تقرب" میخرند ، با این وعده که با آن میتوان به بورس رسید یا پست یا حداقل سهام فلان بیمارستان. بعضی ها غیر از عمر ، شرافت و صداقت شان را هم می فروشند.به جایش نگاه خیره ای را می خرند که حقیرانه میگوید: " فلانی عجب ویلایی دارد یا عجب ماشینی یا عجب پستی... " به پشت سر نگاه می کنم. خورشید در پشت معبد متروک در حال غروب است . با صدای زنگ ساعت از خواب بیدار می شوم.ساعت ۵ صبح است. اولین فکری که به سراغم می آید این است که حقوق اسفندم هنوز پرداخت نشده است. با خودم می گویم فردا از حسابداری پیگیری می کنم. سرم را دوباره روی بالش می گذارم . لحظه ای به یاد نوجوانی می افتم که در معبد دیدم. راستی او می دانست که دغدغه سحرگاه من در آستانه ۴۰ سالگی این خواهد بود؟ با افسوس دوباره به خواب می روم.این بار در میان جنگلی هستم، در آفریقا. نزدیکی های سحر است. ساختمانی چوبی در میان جنگل است ، وای ! این بیمارستان دکتر شوایتزر است در دل جنگل های آفریقا. باورم نمی شود که قهرمان بزرگ دوران نوجوانی ام را دارم می بینم. همان پزشک بزرگ و انسان دوستی که زندگی مرفه در بهترین جای اروپا را رها كرد و مثل قطره اي شد از رحمت بي منتهاي خداوند در دل اقيانوس تيره رنج و بيماري در آفريقاي سياه. همان شمايل معبد متروك ... نزديك تر مي شوم . پشت پنجره چراغي روشن است . باز هم چندمين شبي است كه دكتر شوايتزر تا سحر بر بالين كودكي بيمار بيدار مانده است .
راستي دكتر شوايتزر، تو در بازار چه خريدي؟ مگر مست بودي كه رنج و بيدار خوابي را خريدي؟ مگر حساب دستت نبود؟
او مرا نگاه مي كند. با نگاه نافذش از خواب بيدار مي شوم... بايد سراغ حسابداري را بگيرم ...
يك جام پر از شراب دستت باشد
تا حال من خراب دستت باشد
اين چند هزارمين شب بيداري است؟
اي عشق فقط حساب دستت باشد!
ريختن .... در چاي يك بنده خدا . ( بسته به نوع انديكاسيون مورد نظر ماده اي كه تو چايي ميريزيم فرق ميكنه) 
ريختن شامپو در نوشابه زرد بچه ها .... ( باور كنيد اين كار رو يكي از دوستان 78 تو خوابگاه شهدا كرده بود . نميگم كي بود . ولي اكثر دوستان خوب ميشناسنش) ضمنا اين يكي از شگردهاي گرفتن موش يخچال تو خوابگاهها بود. 
يادمه سال اول دانشگاه درس رياضي داشتيم . كتابي كه معرفي كرده بودن رياضيات ليتهولد بود . بعد از كلاس با بچه ها رفته بوديم كتابخونه و يكي از دوستامون كه اسم كتاب رو فراموش كرده بود از يكي از سال بالاي ها پرسيد براي رياضي چه كتابي رو بگيرم ؟ اون جوانمرد هم در كمال خونسردي گفت برو كتاب رياضيات گايتون رو بگير و بخون . دوستمون وقتي اين رو به مسئول كتابخونه ( فكر كنم آقاي سبزي خدا بيامرز بود) گفت با خنده كل بچه ها مواجه شد و حسابي سوژه خنده شد . اين هم نوعي شوخي شهرستاني البته از نوع ملايمش . 
یادم آمد . چطور؟
دیگه صبح و شب و نصفه شبمون شده بود بازی . طفلک تلویزیون خونه داغ میکرد. ) خلاصه این جریان عیدی دادن به بنده تمومی نداشت تا اینکه مثلا سنی از ما گذشت . واقعا دستشون درد نکنه ولی زشته وقتی میری یک جایی عیدی برات دشت میارن . بابا دیگه من خودم به بچه های برادرم عیدی میدم هلو . اونوقت هر جا میری : 
آخه مگه کله پاچه فروشی یا حلیم فروشیه ؟ مگه نذری میدن که شب پشت در خونه آدم جا میندازید ؟ بابا مسلمونها بگیرید بخوابید بذارین یک روز تعطیلی هم به چشم ما بیاد . گرهام بل کلی زد تو سرش تا تلفن رو کشف کرد تا آدمهای بیکاری مثل این عزیز زنگ بزنن ببینن طرف خونه هست یا نه ؟ اصلا خوابه؟ بیداره ؟ آمادگی داره مهمون بپذیره یا نه؟ بعضی ها که روشون واقعا زیاده . یک روز خونه مادبزرگم بودم تازه از سفر آمده بودیم و همگی حسابی خسته بودیم. برای شام هم دعوت داشتیم خانه عمو کوچیکه . تلفن زنگ زد و یکی از اقوام نسلهای گذشته ( اگه از لحاظ ژنتیکی هم برسی میکردید متوجه میشدید که تو ۱ الی ۲ کروموزوم قرابت فامیلی داریم) یاد ما کرده بود. هرچی مادربزرگم میگفت که ما داریم میریم مهمونی الان هم از سفر آمدیم و آمادگی نداریم مگه طرف به خرجش میرفت: ۱۰ دقیقه میایم ! نه اصلا ۵ دقیقه ! نمیشه؟ خوب ۲ دقیقه دم در ببینیمتون و بریم ؟!!! 
